Over Wendy

Misschien is het tijd om mezelf eens voor te stellen. Ik ben Wendy: 38 jaar, moeder, partner, dochter, vriendin, zus, gastouder en blijkbaar ook zomaar ineens auteur.

Dat laatste had ik een paar maanden geleden zelf ook niet zien aankomen. Schrijven hoorde simpelweg niet bij het beeld dat ik van mezelf had. Ik hield van verhalen, maar het idee dat er ooit eentje uit míj zou komen, kwam niet eens in me op.

Tot ik midden in een heftige periode in mijn leven afleiding nodig had. Iets waardoor ik even uit mijn hoofd kon. Iets wat alleen van mij was.

En geloof het of niet, het begon met een crush op Millie Bobby Brown. Die crush werd inspiratie, die inspiratie werd een personage, en voor ik het wist had ik Millie aan Robin gekoppeld. Eerst gewoon voor mezelf. Zonder plan, zonder verwachting en vooral zonder ook maar één seconde te denken dat iemand dit ooit zou gaan lezen.

Uiteindelijk vertelde ik mijn beste vriendin erover.

Na lang twijfelen liet ik haar toch een stukje lezen. Haar reactie was zó positief dat zij eigenlijk degene was die mij bijna dwong om hier iets mee te gaan doen.

Natuurlijk heb ik dat nog behoorlijk lang ontkend.

Maar op een dag gaf ze me twee opties: óf ik kwam nu mijn bed uit om verder te gaan met het bedrijf dat ik aan het opbouwen was, óf ik ging hier serieus werk van maken.

Ik koos voor het tweede. Simpelweg omdat ik niet anders kon.

En daar veranderde alles.

Robin en Millie namen mijn hele leven over. Ik, met mijn ADHD, dyslexie en standaard honderd tabbladen tegelijk open in mijn hoofd, ging iedere keer weer achter die computer zitten. En bleef zitten. Ik schreef door, verdwaalde, schrapte, herschreef, begon opnieuw en ontdekte ondertussen iets waarvan ik nooit had gedacht dat het in mij zat.

Ik kan eigenlijk niet uitleggen wat schrijven met me doet. Hoe het voelt als een scène ineens klopt. Hoe intens gelukkig ik ervan kan worden als ik na uren zoeken eindelijk de juiste ingang vind. Alsof alles wat daarvoor nog los door mijn hoofd zwierf ineens precies op zijn plek valt.

Inmiddels weet ik één ding heel zeker: dit is wat ik de rest van mijn leven wil doen. Elke dag.

Werelden bouwen, verhalen verzinnen, personages tot leven brengen en volledig verdwalen in mijn eigen chaos, zodat jullie daar uiteindelijk in mogen verdwijnen en van mogen genieten.

Onder Haar Huid is mijn allereerste boek en ik hoop met heel mijn hart dat jullie net zoveel van mijn meiden gaan houden als ik.

Niet alleen omdat Robin en Millie inmiddels een behoorlijk groot stuk van mij zijn geworden, maar ook omdat ik hoop dat dit pas het begin is. Dat ik van datgene wat ooit alleen bedoeld was om even uit mijn hoofd te komen uiteindelijk echt mijn werk mag maken.

Dat ik mag blijven schrijven. Nog heel veel verhalen mag verzinnen, heel veel werelden mag maken en waarschijnlijk ook nog heel veel personages mag ontdekken die mijn nachtrust compleet gaan verpesten.

Voor jullie.