Scherpstellen

Ik heb drie outfits meegenomen en op de fiets onderweg krijg ik al spijt. Foto's maken voor mijn schrijverswebsite. Wie had bedacht dat ik ooit zover zou komen.

De zwarte blouse is te serieus, de rode blouse te opvallend. En die witte top? Veel te saai.

Ik sta voor de deur van de studio en kijk naar mijn eigen weerspiegeling in het glas. Mijn haar zit goed. Gekruld, maar niet overdreven. Lichte make-up, maar wel uitgesproken hardroze lippen. Mijn jas hangt scheef over mijn arm, omdat ik mijn tas, mijn kledinghoes en mijn telefoon tegelijk probeer vast te houden.

Met mijn andere hand druk ik op de bel. Ik hoor meteen voetstappen. De deur gaat open en ik vergeet even hoe ik moet ademhalen.

Ik had iemand verwacht met een knot, een zwarte bril, misschien zo'n linnen blouse waar meteen uit blijkt dat ze dure koffie drinkt en het woord compositie te vaak gebruikt.

Ze draagt een grijze spijkerbroek, een wit shirt en een camera aan een brede band om haar nek. Haar haar is donker en korter dan ik dacht, net tot onder haar kaak, met een slag erin die niet netjes wil blijven liggen. Ze heeft geen make-up nodig. Ze is al bloedknap van zichzelf.

'Jij bent Elin?' vraagt ze.

Mijn vingers knijpen om mijn telefoon. Ik merk het pas als het hoesje zacht kraakt.

'Ja,' zeg ik. Ik doe snel mijn hand iets losser. 'En jij bent Stef?'

'Dat hoop ik wel,' zegt ze. Haar ogen gaan kort naar de kledinghoes over mijn arm. 'Anders sta je bij de verkeerde vrouw met verschillende outfits.'

Ik glimlach naar haar en ik zie dat haar blik heel even zakt richting mijn mond. Ik voel het meteen in mijn buik. Kut, alsof ik nog niet zenuwachtig genoeg was.

Ze doet een stap opzij. 'Kom binnen.'

Als ik langs haar loop ruik ik haar geur. Zoet en fris. Misschien shampoo, misschien iets anders. Ik wil mijn ogen sluiten om het beter in me op te nemen, wat nergens op slaat, dus ik loop snel verder.

De studio is groter dan ik had verwacht. Het zit in een oud pand met hoge ramen en een vloer die kraakt onder mijn hoge laarzen. Aan de linkerkant staat een witte muur met een houten kruk ervoor. Verderop hangt een donker gordijn naast een kledingrek en een spiegel. Er staat een tafel met een laptop, en aan de muur hangen verschillende portretten.

Ik loop naar de muur en doe alsof ik de portretten heel professioneel bestudeer, maar mijn hart slaat direct een slag over.

Het zijn prachtige, klassieke foto's. Zwart-wit, met zacht licht dat precies langs de juiste lijnen valt. Op de grootste foto ligt een vrouw op haar zij, haar rug gedeeltelijk ontbloot, haar gezicht half in de schaduw. Er is niks ordinairs aan, het is pure kunst, maar de sensualiteit die er vanaf straalt maakt dat ik net iets te lang blijf kijken. Je kunt bijna voelen hoe zacht haar huid moet zijn.

Ineens besef ik me wat voor vlees ik hier in de kuip heb. Stef fotografeert geen standaard pasfoto's. Ze legt dít vast. De rauwe, intieme waarheid van een vrouw.

Ik voel mijn wangen gloeien. Mijn ademhaling wordt dieper en onder de dunne stof van mijn shirt voel ik mijn tepels hard worden.

Shit.

Snel sla ik mijn armen over elkaar en druk de kledinghoes strak tegen mijn borst aan, hopend dat ze niks ziet.

'Mooi hè?' klinkt Stefs stem ineens vlak achter me.

Ik schrik zo hard dat ik bijna mijn tas laat vallen. Ik draai me om en sta veel te dicht op haar. Ze heeft haar armen over elkaar en kijkt me aan met een blik die veel te veel lijkt te begrijpen.

'Ja,' zeg ik, en mijn stem klinkt gelukkig vaster dan ik me vanbinnen voel. 'Heel mooi.'

Stef glimlacht traag, haar ogen glijden heel even kort naar de hoes die ik stevig tegen me aan klem, en dan weer terug naar mijn gezicht.

'Dat is mijn werk, Elin. Maar we zijn hier vandaag voor jouw website. Met welke outfit gaan we beginnen?'

Ik slik en voel wat haar woorden doen. Direct. Mijn buik trekt samen en tussen mijn benen word ik warm en nat. Eigenlijk wil ik zeggen dat ik wil dat ze míj zo vastlegt. Net als het portret waar ik net naar keek. Op mijn zij. Rug een beetje bloot. Gezicht half in de schaduw. Mooi genoeg om kunst te noemen en duidelijk genoeg om er niet te lang naar te kunnen kijken.

Maar dat is niet wat ik op mijn website wil uitstralen.

'Ik denk dat ik met de rode blouse wil beginnen,' hoor ik mezelf zeggen, terwijl ik die blouse op de fiets nog te opvallend vond.

Lekker bezig, Elin.

'Achter het gordijn kun je je omkleden,' zegt Stef, terwijl ze met haar kin naar de donkere hoek wijst. 'Neem de tijd.'

Ik knik en loop snel weg van haar blik.

De stof van het gordijn is zwaar en dik. Zodra ik het achter me dichttrek, klinkt de studio verder weg. Er hangt een peertje aan het plafond, met daaronder een passpiegel en een houten stoel.

Mijn handen trillen als ik de kledinghoes openrits.

Ik trek mijn shirt uit en kijk meteen naar mezelf in de spiegel. Ik zie mijn borsten, en mijn warme huid. Mijn tepels nog steeds hard in de koude lucht van de kleedruimte.

Buiten hoor ik het klikje van Stefs camera. Daarna schuift er iets zwaars over de houten vloer. Elk geluid komt harder binnen dan nodig is.

Ik pak de rode blouse. De stof voelt koel op mijn huid. Knoopje voor knoopje doe ik hem dicht, tot halverwege mijn borst. Net niet te bloot voor een schrijverswebsite. Net niet netjes genoeg om mezelf te geloven.

De kleur knalt tegen mijn donkere haar en hardroze lippen.

Ik kijk naar mezelf. Dit was dus de blouse die ik op de fiets te opvallend vond.

Ik schuif het gordijn open.

Stef staat met haar rug naar me toe bij de laptop, maar ze draait zich om zodra de ringen over de stang glijden.

Ze zegt niks.

Haar camera hangt tegen haar buik. Haar blik gaat van mijn laarzen naar mijn strakke spijkerbroek en blijft daarna hangen bij de open knoopjes. Mijn huid begint nu overal te tintelen. Dit wordt nog moeilijker dan ik al dacht.

Pas daarna kijkt ze me aan.

'Wauw,' zegt ze.

Haar stem klinkt lager dan net. 'Die rode blouse was een heel goed idee, Elin.'

Ik kijk haar aan en bijt op de binnenkant van mijn wang. Ik wil haar dichterbij hebben. Weten hoe haar lippen op mijn huid voelen. Of ze nog steeds zo rustig kijkt als ze haar handen op me legt.

'Dank je,' zeg ik. 'Waar wil je me hebben?'

Stef haalt haar blik van mijn blouse en draait zich naar het witte doek.

'Daar,' zegt ze, en ze wijst naar de kruk. Haar stem is weer bijna normaal. 'Ga maar voor het doek staan. Eén been op het krukje.'

Ik doe wat ze zegt.

Ze brengt de camera naar haar gezicht. 'Kijk alsof je net na drie uur zwoegen eindelijk de juiste zin hebt gevonden.'

Ik hoor haar wel. Echt.

Ik zet mijn voet op het krukje en probeer te bedenken hoe ik dan kijk. Opgelucht? Trots? Een beetje kapot?

Het enige beeld dat komt, is Stef zonder shirt.

Haar witte shirt op de vloer. Die camera nog in haar hand. Haar blik nog steeds rustig terwijl ik allang niet meer weet waar ik mijn handen moet laten.

Klik.

Ik kijk meteen op.

'Sorry,' zeg ik.

Stef kijkt naar het schermpje van haar camera.

'Niet sorry zeggen,' zegt ze. 'Dat was de eerste en meteen een echte.'

Ik lach opgelucht. 'Nou, dan zijn we klaar hè?'

Stef glimlacht. 'Was het maar zo makkelijk.'

Ze komt naar me toe met de camera nog in haar hand.

'Kijk.'

Ik blijf met één voet op het krukje staan terwijl ze naast me komt staan. Te dichtbij om normaal naar een schermpje te kijken. Haar arm raakt de mijne en ik voel de elektrische spanning tussen ons in.

Ik kijk op, maar ik kan niks van haar gezicht af lezen. Dan valt me op dat ze niet alleen volle lippen heeft, maar ook kuiltjes in haar wangen.

Met moeite kijk ik weer naar het schermpje.

Daar zie ik mezelf. Rode blouse. Mijn kin iets omlaag. Mijn ogen veel donkerder dan ik dacht.

'Zie je?' zegt Stef.

Als ze met haar duim naar het scherm wijst, zie ik hoe kort haar nagels zijn. Schoon. Geen lak. Gewoon handen waarvan ik zeker weet wat ze moeten doen als ze me aan zouden raken.

Ik slik. 'Dat is een goeie,' zeg ik.

'Ik zei het toch.'

Ze loopt weer terug naar haar plek achter de camera.

Ik merk aan mezelf dat dit veel te makkelijk gaat. En ik vraag me af of haar huid net zo warm is als die van mij. God, wat zou ik dat graag onder mijn vingers willen voelen.

'Ontspan je handen,' hoor ik Stef ineens zeggen.

Ik kijk naar mijn vingers. Die klemmen om mijn bovenbeen.

'Zo krampachtig schrijf je toch ook niet?' zegt ze.

Ik kijk haar strak aan.

Klik.

Ik zie Stef slikken en besluit de stoute schoenen aan te trekken.

'Mag ik hem zien?' vraag ik. Ik kijk niet naar de camera als ik het zeg, maar naar haar. Stef kijkt op. Er flitst een lichte twijfel door haar blik. Ze klikt één keer op haar laptop. De foto die ze net maakte, verschijnt groot in beeld.

Er ontsnapt een lichte lach. 'Durf je niet meer dichterbij te komen?' vraag ik, terwijl mijn blik naar het scherm gaat.

Ik schrik een beetje van wat ik zie. Het licht is perfect. Ik heb een bijna mysterieuze blik in mijn ogen en een lichte glimlach om mijn lippen. Mijn rode blouse valt open genoeg om mijn huid te laten zien, maar gesloten genoeg om iemand te laten kijken.

Stef blijft een seconde heel stil staan. Ze laat haar camera los, die aan de brede band tegen haar buik rust, en komt dan mijn kant op. Haar stappen zijn bijna geruisloos op de houten vloer, tot ze vlak voor de kruk staat.

Ze buigt zich iets naar me toe. Haar donkere haar valt langs haar kaak naar voren en haar heerlijke geur hangt tussen ons in. Ik dwing mezelf mijn ogen open te houden. Tussen mijn benen spant alles zich meteen weer aan.

Mijn ademhaling stokt direct.

'Ik durf best dichterbij te komen, Elin,' zegt ze zacht, terwijl haar ogen dicht bij de mijne zijn. 'Maar de vraag is of je foto's dan nog wel scherp worden.'

Ze steekt haar hand uit en raakt met het puntje van haar vinger heel zacht de bovenste knoop van mijn blouse aan. Niet om hem los te maken. Alleen om de stof recht te leggen voor het licht.

Mijn clit begint meteen te kloppen. Ik probeer mijn gezicht zo neutraal mogelijk te houden.

'We gaan door,' zegt ze, en ze stapt weer achter haar camera. 'Kijk me weer zo aan.'

Ik besluit dat ik de spanning nog een tikkeltje wil opvoeren, gewoon om te zien hoe snel ze valt.

Ik bijt heel licht op mijn onderlip en knijp mijn ogen een beetje samen. 'Hoe wil je dat ik je aankijk, Stef?'

Stef houdt de camera voor haar gezicht, maar maakt geen foto. 'Kijk me aan alsof je weet dat je iets aan het uitlokken bent,' zegt ze.

Haar stem klinkt heser dan net.

Mijn maag trekt samen. Ze kijkt me aan over de lens heen. 'En alsof je dat expres doet.'

Mijn blik wordt donkerder. Fuck, ik wil zo graag dat ze me verlost van de spanning tussen mijn benen en de hitte die over mijn huid trekt.

Ze klikt weer en ik weet zeker dat ze precies dat heeft gevangen. Ik zie het aan haar houding. Ze verplaatst haar gewicht van het ene been naar het andere.

De camera klikt nog een paar keer, kort achter elkaar, maar Stef blijft net iets te lang stil achter de lens.

'Gaat het?' vraag ik.

Stef kijkt op. 'Met mij?'

Ik haal mijn schouders op. 'Ik zie je verplaatsen.'

Ze glimlacht, maar haar vingers blijven strak om de camera. 'Let jij maar op je eigen houding, Elin.'

'Wat bedoel je daar precies mee, Stef?' vraag ik, terwijl ik een stap dichterbij kom.

Stef kijkt naar mijn voeten. 'Dat je zojuist je pose hebt verlaten.'

Ik blijf staan. 'Is dat erg?'

Ze tilt haar blik naar mijn gezicht. 'Voor de foto wel.'

'Volgens mij zijn we allang niet meer bezig met foto's maken,' zeg ik.

'Of vergis ik me?'

Ik blijf haar aankijken.

Stef haalt de camera van haar nek, haar ogen blijven op mij gericht. Ik kijk naar de camera en dan weer naar haar.

'Ik heb nog twee outfits die ook op de foto moeten, hoor.'

Stef kijkt naar de deur. Dan op haar horloge. 'Dan moet je kiezen, Elin.'

Ik voel mijn keel droog worden.

'Mij of het witte doek.'

Ik kijk haar aan. 'Hoeveel foto's heb je gemaakt?'

Stef kijkt even naar de laptop. 'Genoeg.'

'En zit er iets bruikbaars tussen?'

Ze kijkt terug naar mij. 'Voor je website?'

Mijn keel voelt nog steeds droog en mijn string is inmiddels doorweekt. 'Ja.'

'Meer dan genoeg,' zegt ze.

Ik draai me half naar het witte doek. Dan terug naar Stef.

'Dan kies ik jou...'