Scherpstellen

Ik heb drie outfits meegenomen en op de fiets onderweg krijg ik al spijt. Foto's maken voor mijn schrijverswebsite. Wie had bedacht dat ik ooit zover zou komen.

De zwarte blouse is te serieus, de rode blouse te opvallend. En die witte top? Veel te saai.

Ik sta voor de deur van de studio en kijk naar mijn eigen weerspiegeling in het glas. Mijn haar zit goed. Gekruld, maar niet overdreven. Lichte make-up, maar wel uitgesproken hardroze lippen. Mijn jas hangt scheef over mijn arm, omdat ik mijn tas, mijn kledinghoes en mijn telefoon tegelijk probeer vast te houden.

Met mijn andere hand druk ik op de bel. Ik hoor meteen voetstappen. De deur gaat open en ik vergeet even hoe ik moet ademhalen.

Ik had iemand verwacht met een knot, een zwarte bril, misschien zo'n linnen blouse waar meteen uit blijkt dat ze dure koffie drinkt en het woord compositie te vaak gebruikt.

Ze draagt een grijze spijkerbroek, een wit shirt en een camera aan een brede band om haar nek. Haar haar is donker en korter dan ik dacht, net tot onder haar kaak, met een slag erin die niet netjes wil blijven liggen. Ze heeft geen make-up nodig. Ze is al bloedknap van zichzelf.

'Jij bent Elin?'

Mijn vingers knijpen om mijn telefoon. Pas als het hoesje meegeeft, merk ik het.

'Ja.' Ik doe snel mijn hand iets losser. 'En jij bent Stef?'

'Dat hoop ik wel.' Haar ogen gaan kort naar de kledinghoes over mijn arm. 'Anders sta je bij de verkeerde vrouw met verschillende outfits.'

Ik glimlach naar haar en zie haar blik heel even richting mijn mond zakken. Ik voel het meteen in mijn buik. Kut, alsof ik nog niet zenuwachtig genoeg was.

Ze doet een stap opzij. 'Kom binnen.'

Als ik langs haar loop ruik ik haar geur. Zoet en fris. Misschien shampoo, misschien iets anders. Ik wil mijn ogen sluiten om het beter in me op te nemen, wat nergens op slaat, dus ik loop snel verder.

De studio is groter dan ik had verwacht. Het zit in een oud pand met hoge ramen en een vloer die kraakt onder mijn laarzen. Aan de linkerkant staat een witte muur met een houten kruk ervoor. Verderop hangt een donker gordijn naast een kledingrek en een spiegel. Er staat een tafel met een laptop, en aan de muur hangen verschillende portretten.

Ik loop naar de muur en doe alsof ik de portretten heel professioneel bestudeer, maar mijn hart slaat een slag over.

Het zijn prachtige, klassieke foto's. Zwart-wit, met zacht licht dat precies langs de juiste lijnen valt. Op de grootste foto ligt een vrouw op haar zij, haar rug gedeeltelijk ontbloot, haar gezicht half in de schaduw. Er is niks ordinairs aan, het is pure kunst, maar de sensualiteit die er vanaf straalt maakt dat ik net iets te lang blijf kijken. Je kunt bijna voelen hoe zacht haar huid moet zijn.

Ineens besef ik me wat voor vlees ik hier in de kuip heb. Stef fotografeert geen standaard pasfoto's. Ze legt dít vast. De rauwe, intieme waarheid van een vrouw.

Ik voel mijn wangen gloeien. Mijn ademhaling wordt dieper en onder de dunne stof van mijn shirt voel ik mijn tepels hard worden.

Snel sla ik mijn armen over elkaar en druk de kledinghoes strak tegen mijn borsten aan, hopend dat ze niks ziet.

'Mooi hè?' klinkt Stefs stem ineens vlak achter me.

Ik schrik zo hard dat ik bijna mijn tas laat vallen. Ik draai me om en sta veel te dicht op haar. Ze heeft haar armen over elkaar en een blik in haar ogen die me het gevoel geeft dat ze veel te veel begrijpt.

'Ja.' Mijn stem klinkt gelukkig vaster dan ik me vanbinnen voel. 'Heel mooi.'

Stef glimlacht traag.

'Dat is mijn werk, Elin. Maar we zijn hier vandaag voor jouw website. Met welke outfit gaan we beginnen?'

Ik slik en voel wat haar woorden doen. Mijn buik trekt samen en tussen mijn benen word ik warm en nat. Eigenlijk wil ik zeggen dat ik wil dat ze míj zo vastlegt. Net als het portret waar ik net naar keek. Op mijn zij. Rug een beetje bloot. Gezicht half in de schaduw. Mooi genoeg om kunst te noemen en duidelijk genoeg om er niet te lang naar te kunnen kijken.

Maar dat is niet wat ik op mijn website wil uitstralen.

'Ik denk dat ik met de rode blouse wil beginnen.' Terwijl ik die blouse op de fiets nog te opvallend vond.

Lekker bezig, Elin.

'Achter het gordijn kun je je omkleden.' Stef wijst met haar kin naar de donkere hoek. 'Neem de tijd.'

Ik knik en loop snel naar het gordijn.

De stof van het gordijn is zwaar en dik. Zodra ik het achter me dichttrek, klinkt de studio verder weg. Er hangt een peertje aan het plafond, met daaronder een passpiegel en een houten stoel.

Mijn handen trillen als ik de kledinghoes openrits.

Ik trek mijn shirt uit en kijk naar mezelf in de spiegel. Mijn borsten zijn vol en mijn tepels worden nog harder door de kou.

Buiten hoor ik het klikje van Stefs camera. Daarna schuift er iets zwaars over de houten vloer. Elk geluid komt harder binnen dan nodig is.

Ik pak de rode blouse. De stof voelt koel op mijn huid. Knoopje voor knoopje doe ik hem dicht, tot halverwege mijn borst. Net niet te bloot voor een schrijverswebsite. Net niet netjes genoeg om mezelf te geloven.

De kleur knalt tegen mijn donkere haar en hardroze lippen.

Ik schuif het gordijn open.

Stef staat met haar rug naar me toe bij de laptop, maar ze draait zich om zodra de ringen over de stang glijden.

Ze zegt niks.

Haar camera hangt tegen haar buik. Haar blik gaat van mijn hoge laarzen naar mijn strakke spijkerbroek en blijft daarna hangen bij de open knoopjes.

Dit wordt nog moeilijker dan ik al dacht.

'Wauw.'

Haar stem klinkt lager dan net. 'Die rode blouse was een heel goed idee, Elin.'

Ik bijt op de binnenkant van mijn wang. Ik wil haar dichterbij hebben. Weten hoe haar lippen op mijn huid voelen. Of ze nog steeds zo rustig blijft als ze haar handen op me legt.

'Dank je. Waar wil je me hebben?'

Stef draait zich naar het witte doek.

'Daar.' Ze wijst naar de kruk. Haar stem is weer bijna normaal. 'Ga maar voor het doek staan. Eén been op het krukje.'

Ik doe wat ze zegt.

Ze brengt de camera naar haar gezicht. 'Kijk alsof je net na drie uur zwoegen eindelijk de juiste zin hebt gevonden.'

Ik hoor haar wel echt, maar het enige beeld dat komt, is Stef zonder shirt.

Haar witte shirt op de vloer. Die camera nog in haar hand. Nog steeds zo rustig terwijl ik allang niet meer weet waar ik mijn handen moet laten.

Klik.

Ik schrik op.

'Sorry.'

Stef controleert het schermpje van haar camera.

'Niet sorry zeggen. Dat was de eerste en meteen een echte.'

Ik lach opgelucht. 'Nou, dan zijn we klaar hè?'

Stef houdt haar hoofd schuin. 'Was het maar zo makkelijk.'

Ze komt naar me toe met de camera nog in haar hand.

'Kijk.'

Ik blijf met één voet op het krukje staan terwijl ze naast me komt staan. Te dichtbij om normaal naar een schermpje te kijken. Haar arm raakt de mijne en ik voel de elektrische spanning tussen ons in.

Van haar gezicht kan ik niks aflezen. Van zo dichtbij vallen haar volle lippen en de kuiltjes in haar wangen me ineens op.

Met moeite richt ik me weer op het schermpje.

Daar zie ik mezelf. Rode blouse. Mijn kin iets omlaag. Mijn ogen veel donkerder dan ik dacht.

'Zie je?'

Als ze met haar duim naar het scherm wijst, zie ik hoe kort haar nagels zijn. Schoon. Geen lak. Gewoon handen waarvan ik zeker weet wat ze moeten doen als ze me aan zouden raken.

'Dat is een goeie.'

'Ik zei het toch.'

Ze loopt weer terug naar haar plek achter de camera.

Dit gaat veel te makkelijk. Ik vraag me af of haar huid net zo warm is als die van mij. God, wat zou ik dat graag onder mijn vingers willen voelen.

'Ontspan je handen.'

Mijn vingers klemmen om mijn bovenbeen.

'Zo krampachtig schrijf je toch ook niet?'

Ik trek mijn wenkbrauwen op.

Klik.

Stef slikt.

'Mag ik hem zien?'

Stef aarzelt een fractie en klikt één keer op haar laptop. De foto die ze net maakte, verschijnt groot in beeld.

Er ontsnapt een lichte lach. 'Durf je niet meer dichterbij te komen?'

Ik schrik een beetje van wat ik zie. Het licht is perfect. Ik heb iets mysterieus in mijn ogen en een lichte glimlach om mijn lippen. Mijn rode blouse valt open genoeg om mijn huid te laten zien, maar gesloten genoeg om iemand te laten kijken.

Stef blijft een seconde heel stil staan. Ze laat haar camera los, die aan de brede band tegen haar buik rust, en komt dan mijn kant op. Haar stappen zijn bijna geruisloos op de houten vloer, tot ze vlak voor de kruk staat.

Ze buigt zich iets naar me toe. Haar donkere haar valt langs haar kaak naar voren en haar heerlijke geur hangt tussen ons in. Ik dwing mezelf mijn ogen open te houden. Tussen mijn benen spant alles zich aan.

Mijn ademhaling stokt.

'Ik durf best dichterbij te komen, Elin,' zegt ze met haar gezicht vlak voor me. 'Maar de vraag is of je foto's dan nog wel scherp worden.'

Ze steekt haar hand uit en raakt met het puntje van haar vinger heel zacht de bovenste knoop van mijn blouse aan. Niet om hem los te maken. Alleen om de stof recht te leggen.

Mijn clit begint te kloppen. Ik probeer mijn gezicht zo neutraal mogelijk te houden.

'We gaan door.' Ze stapt weer achter haar camera. 'Kijk me weer zo aan.'

Ik besluit dat ik de spanning nog een tikkeltje wil opvoeren, gewoon om te zien hoe snel ze valt.

Ik bijt heel licht op mijn onderlip en knijp mijn ogen een beetje samen. 'Hoe wil je dat ik je aankijk, Stef?'

Stef houdt de camera voor haar gezicht, maar maakt geen foto.

'Alsof je weet dat je iets aan het uitlokken bent.'

Haar stem klinkt heser dan net.

'En alsof je dat expres doet.'

Fuck, ik wil zo graag dat ze me verlost van alle spanning die ik voel.

Ze klikt weer en ik weet zeker dat ze precies dat heeft gevangen. Haar gewicht verschuift van het ene been naar het andere.

De camera klikt nog een paar keer, kort achter elkaar, maar Stef blijft net iets te lang stil achter de lens.

'Gaat het?'

'Met mij?'

Ik haal mijn schouders op. 'Je staat nogal onrustig.'

Ze glimlacht, maar haar vingers blijven strak om de camera. 'Let jij maar op je eigen houding, Elin.'

'Wat bedoel je daar precies mee, Stef?' Ik zet een stap dichterbij.

Haar aandacht zakt naar mijn voeten. 'Dat je zojuist je pose hebt verlaten.'

Ik blijf staan. 'Is dat erg?'

'Voor de foto wel.'

'Volgens mij zijn we allang niet meer bezig met foto's maken. Of vergis ik me?'

De stilte tussen ons blijft net iets te lang hangen.

Stef haalt de camera van haar nek.

'Ik heb nog twee outfits die ook op de foto moeten, hoor.'

Ze werpt een korte blik op haar horloge. 'Dan moet je kiezen, Elin.'

Ik voel mijn keel droog worden.

'Mij of het witte doek.'

'Hoeveel foto's heb je gemaakt?'

Stef knikt richting de laptop. 'Genoeg.'

'En zit er iets bruikbaars tussen?'

'Voor je website?'

Mijn string is inmiddels doorweekt. 'Ja.'

'Meer dan genoeg.'

Ik draai me half naar het witte doek. Dan terug naar Stef.

'Dan kies ik jou...'